von Irmi Dreiskämper

De Forstverband hett schreven, dat dör de Störm “Ylenia”, “Zeynep” un toletzt “Antonia” in de Region nix mehr is wi vörher.

Dat fung al vör de Autobahn in Rosengoorn an. Dor stapelten sik de Bäum links un rechts vun denn Weg. Enn Eck, dor stunn meist gor keen Boom mehr. Dat hett mi bannig trurig mokt.

Wi sünd afböögt vun denn Hauptweg vun Dangersen ut. Dor güng dat denn ok fix loos De Rööd müssen wi meist schuben un över den enen un den anneren ümgefallenen Boom röver drogen So’n E-Bike is nich ganz so licht.

Ankumm in mien Stück Woold, dor hett dat so trurig utsehn. Teihn Bäum, bannig groote, sünd eenfach so komplett mit Wöttel ut de Eerd rut üm-weiht. De sünd denn ok all op den Weg fallen. Hier weu keen Wiederkommen mehr. Na een lütsche Paus‘ mit Tee un Keks wullen wi wedder na Huus. Hebbt uns denn dacht, wi nehmt een annern Weg, wo wi beter lang kummt. Dor hett aver wohl een Uul seten, so secht man denn. Dor is noch veel mehr Dörchenanner ween. Vun Boben, stell ik mi so vör, mutt dat utsehn, wi een groote Mikado-Speel, wat de Riesen veranstalt hebbt.

Wi keem narms vörbi, all de Weg wöörn verspart, de Bäum legen dor krüüz un quer. Een Stunn hebbt wi bestimmt bruukt, dor sünd wi bald in Steenbeck ankomm’n. Vun dor an hebbt wi uns wedder torecht funnen. Wohrhaftig, weu dat een Fohrt mit Hinnernissen.

_{Von Irmi Dreiskämper}

_{Dat fung jo so Ende Januarmoond in de Middagstied an, do keem dat so sachte ut’n Heven rut un sneite denn woll beet wiet in laten Avend rin. Een poor Dag dorför weh dat ok schon winterlich koolt un denn keem de Snee so richtig sachte över so’n poor Stunnen rünner.  De Welt wöör na un na so’n beeten wannelt in so’n „Winterwonderland“, so wi dat üm Hamborg rüm al lang nich mehr utseien hett. Un schon gliek op denn Wech na Huus, hett se de schöne Pracht mit ehr Kamera knipst, rechts ran, de Snee knirschte ünner de Reifen wunnerbor un in düüster geev dat denn düt griesig-besünnere Licht. An anneren Dag güng dat denn wedder loos. Wat geev dat nich allens to knipsen: rode Beer’n an de Strücker mit’n Sneemütz op, een prachtfull Dannenboom seh meist wi een Fee in ehr Hochtiedskleed ut, un in een Goorn geef dat ok schon Ostereier, ok mit  Sneemütz up. Wunnerbore Biller hett se mokt. An’t Wochenend denn, wör’n de Sleegen rutholt un de Rodelbohnen störmt, wat för’n Gejuch un Gejohl.}

_{Nu is dat denn för de Deerten in Woold jümmer sworer worn, wat to freten to finnen. Schon een poor Dag vörher, as de vulle Maand an’n Heven stunn, sünd denn woll de Swattkittels wedder ünnerwegens ween. Bi Frünnen vun uns hem se siet bald twintig Johr jo blots jümmer an den Wech weult. Un dütt Johr, dat geev jo so veel Eikeln un Baukeckern, un düsse fienen Spiesen geev dat op dat Grundstück gau to finnen. Man glöövt dat nich, wi de Swien rund üm dat Huus allens ümgroven hebbt, den Bodden dörweult. So vertellen se mi, dat mien Fründin nühlich Morgen so Klock negen sogor een direkten Kontakt buten hatt hett bi ehr „Fotosafari“. Se hett sik so freit över de velen Spur’n in Snee, de lütschen vun de Vagels un denn ok gröttere vun de Katten, Kattekers un de Reh.  As se denn de noch Grötteren so’n lütt beten wieder hen to’n  Naver achterangahn is, keem dor, nich wiet vun ehr ehrn Grunzen ut de Heck, un denn weh de Sög mit  ehre Frischlings-Farken ok all opsprung.}

_{Dat Foto is nich so schöön wohren, dor wör dat schnelle Weglopen ok wichtiger. An annern Dag het denn de Naver een Swien wechlopen seen.}

_{Jo, un nu, de Goorn süd ut wi een frisch plöögte Acker, överall upweulte Löcker, allens is huckelig. Man mutt bannig oppassen, dat man sik nich de Knocken brickt. Na jo, wenn man so schön, bald midden in Wohld wahnt, dor kann man wat beleven.}

 _{Februor 2021, Irmi Dreiskämper}

Von Irmi Dreiskämper

Wat is dat för ne Tied.

Wie heppt noch een Week Urlaub hat und weun in Ostfreesland, in Großefehn in een schönes Hotel mit Halfpension. Wie hebbt uns den Wind üm den Nees pusten loten, den Sünn schient so schön, un weu’n in Aurich (Auerk) inköpen un bummeln. Jo, un denn an’n tweten Dag de Öberschrift in dat Keesblatt „1. Corona-Fall in Aurich“. Ober, wie hebbt uns dat gaut gohn loten.

No dat gaue Fröhstück sünd wie rut an de frische Luft, schön’n Spaziergang moken. Denn keum de Tied för de Inkehr. In dat Fehnmuseum hebbt wie denn ne schöne Teetied hat. So richtig mit Kluntje, swatten Tee un dat Wölkchen ut Sohne un dotau, na wat wul, ’n schön’s Stück Torte!

In dat schöne Hotel noch een beeten Utraun und denn güng dat to dat dree Gang-Menü in’t Restorant. Dat weu jeden Dag bannig lecker. No dree Dog sünd wie denn no Hus feuert.

Jo, in de Narichten güng dat vun Dag to dag jümmers mehr um „Corona“.

Los güng dat jo in China, wie dat no Europa kummen is, no ja „Globalisierung“. Ut‘ dat schöne Italien keum denn de ersten schlechten Norichten. Denn güng dat ok furns no Östrieg un denn no Bayern un wieder un wieder. Nu is dat jo  in ganz Dütschland un in de Norber-Länners un ok Amerika.

Wat mokt dat mit uns?

Wie dröfft uns nich mehr seh’n mit unse Frünnen, Süstern, mien Papa un ok to’n Konzert, Theoter oder in dat Kino künnt wi nich goon.

Spazier’n könnt wie noch mit de Famile oder bloß to tweit dör de Hei‘ walken.

We hebbt  Utgangssperre, bloß to’n Inköpen un to de Arbeit dröfft wi, de mesten mokt nu ober „homeoffice“.

Mennigmol will  ik de ganzen schrecklichen Norichten nich mehr hör’n.

Denn go ik rut an de Fröhjohrsluft, frei mi wie de Vogels schon so flieitg an Nestboon sünd, sei fleiten so schön. Nu hebbt wie ok herrlich blau’n Heven, de Sünn  schient wunnerbor, un de Blomen sind ok schon in de Goorns an blöhn. Güstern heff ik sogor schon de Immen hört un de Katekers sünd fix an rümlopen. Ne Fründin het mi een Bild vun eer Vogeltränk schickt, mit Immen, de döstig drunken hebt. An’n Kaudiek in de Fischbeker Hei‘ heff ik Sünnavend ganz veele Frösch un Kröot’n sei’n. Dat weu een Konzert, sech ik ju. Ganz fein is ok, dat de Wäsch‘ so gaut dröch ward, morgens rut hangt un an Nomittag hol ik se weder rin, een wunerborer Duft geit dör dat Hus.

Nu künnt jo de veelen Musikers nich mehr „Live“ speelen. Do sünd ganz veele dütsche Musikers bi „Instagram“ tosomen kommen un speelt „unplugged“ ut jümmer Stuven rut för de Fans, jed‘ een ne halbe Stünn, dat ist so wunnerschön!

Man sitt vor den Bildschirm un hört un kiekt. Nu heff ik ok mol wedder miene Puzzle rutkregen, dat mokt richtig Spoß un man kann de Tied vergeten. Un bi „WhatsApp“ ward veele gaue Wünsch un ok manch een kleen lustige Film ward schickt.

Mit düsse Bild müch ik mi ok veravschieden und wünsch ju vun Harten:

BLIEVT ALL‘ GESUND

De Tied de löppt, de Tied de löppt… So ganz kott vör den letzten Avgavtermin heff ich mi doch noch hinsett, üm mit dat schrieven antofangen. Ik har mi to dat Thema so mien Gedanken mokt und finn, dat de Lüh hüt kuum noch Tied för irgentwatt hem. All´  hefft datt förchbor hill, jümmers und öberall. Ober egentlich hebbt wie „alle Tied de Welt“. Man mutt datt bloß ok dauen, nüms,  sick de Tied nehmen.

So weu dat ok mit disse Thema „Keen TIed“.  Ik heff lang bruukt, bet ik mi hinsett heff. Dor kummt denn Gedanken wie: „Schall dat nu wat lustiges sien, oder een Krimi – de sünd jo hüt to dags so „in“.

Na un denn in  plattdütsch! Ober de Sprok erinnert mi an miene Kindheit inn Dörp, wo ik upwossen bin . Vör mi har ik sei siet een poor Johrn wedder entdeckt un finn, dat alln´s een bet`n fründlicher, jo ok gemütlicher klingt. Platt Snacken und nu ok schrieven mokt mi jümmers mehr Spoß.

Ob den Wech to de Arbeit mit mien Auto hör ik  geern wat von de niegen jungen Musikersch, „Songwriter“ nennt dat wohl hüt. Und bi dei Musik von Gregor Meyle unn Andreas Bourani heff ik  vehl öber die Tied nodacht. Dor dink ik mannigmal, feuer een lüt beeten fröher los, denn kannst du ganz in Ruh noch een beeten hör`n. „Nu is mien Tied, de nimm ik mi!“

Wie wünnderbor toon Biespeil düsse twei  Musikers die Tied besungen hebbt. Dat is ok so schön beruhigend und entspannt. So wie de Text von Gregor Meyle:

„De Sünn de schient un ik bünn hier,

dat Leven is so gaut to mi,

ohn Reu Tied verschwennen,

ohn to veel notodinken.

Kumm, nehm di Tied, veel Tied, beför se voröber geit.

Lat die Tied, veel Tied – un spür, dat du leevst.“

Is dat nich wunnerschön? Un ok besünners und een beeten philosofsch ist de Text von Andreas Bourani:

„Hier bünn ik mit mi verbunnen,

hier lev ik in mi rinn,

hier gelingt mi in Sekunnen,

mi vunn allens to befrei´n ….

Hier bün ik mit mi alleen.

Ik bünn inn groten Grön versunken,

hier üm bloß  to ween.“

Dat is schon wat besünners, dat kann ok nich jed eenen so schrieven.

To Huus kann ik bi disse Musik wünnerbor drömen. De Tied mutt man sik denn mol nehm`n. Un do sünd wi wedder bi dat Thema „Keen Tied“. Doch! Wie hebt de Tied to de schönen Soken, de dat Leven so för elk een bereit hölt. Snell secht man ober, ne ik mutt nu erst mol de Wäsch moken, Inköpen, in Goorn wat beschicken, un un un. Ik för mi  mark jümmers mehr, dat de Freid an´d Leven ok verlor´n gohn kann. Veel Lüd secht denn, wat schall denn de Norbor dinken, wenn ik dat un dat nich mokt heff. Denn schall he dat un dat dinken. Is doch liekers. Hauptsok is doch, die geit dat gaut, dien Mann un dien Kinners sünd tofreden und die mokt dat Leven Spoß.

Wat ik ok ganz geern mok, is Texte vunn Hans Kruppa lesen, dei kann doför sorgen, dat man sik ok gaut föhlt un de Tied eenfach still staan let.  Un mit  een schön’s Biespeel müch ik dat Geschriebsel ok ennen loten:

„Ümarm de Gegenwort!

Lot di in denn Ogenblick fall`n!

Un dat Morgen ward to´n Hüt,

dat Irgendwo un Irgendwann to´n Hier und Nu!

(Irmi Dreiskämper wohnt in Neugraben-Fischbek und verfasste für den Niederdeutsch-Wettbewerb „Vertell doch mal“ des NDRs seit 2016 bisher 3 plattdeutscheTexte. Zum Thema „Keen Tied?!“ also „Keine Zeit“ las sie im Rahmen der SuedLese-Literaturtage 2019 im Sozialkontor Harburg)