von Irmi Dreiskämper

De Forstverband hett schreven, dat dör de Störm “Ylenia”, “Zeynep” un toletzt “Antonia” in de Region nix mehr is wi vörher.

Dat fung al vör de Autobahn in Rosengoorn an. Dor stapelten sik de Bäum links un rechts vun denn Weg. Enn Eck, dor stunn meist gor keen Boom mehr. Dat hett mi bannig trurig mokt.

Wi sünd afböögt vun denn Hauptweg vun Dangersen ut. Dor güng dat denn ok fix loos De Rööd müssen wi meist schuben un över den enen un den anneren ümgefallenen Boom röver drogen So’n E-Bike is nich ganz so licht.

Ankumm in mien Stück Woold, dor hett dat so trurig utsehn. Teihn Bäum, bannig groote, sünd eenfach so komplett mit Wöttel ut de Eerd rut üm-weiht. De sünd denn ok all op den Weg fallen. Hier weu keen Wiederkommen mehr. Na een lütsche Paus‘ mit Tee un Keks wullen wi wedder na Huus. Hebbt uns denn dacht, wi nehmt een annern Weg, wo wi beter lang kummt. Dor hett aver wohl een Uul seten, so secht man denn. Dor is noch veel mehr Dörchenanner ween. Vun Boben, stell ik mi so vör, mutt dat utsehn, wi een groote Mikado-Speel, wat de Riesen veranstalt hebbt.

Wi keem narms vörbi, all de Weg wöörn verspart, de Bäum legen dor krüüz un quer. Een Stunn hebbt wi bestimmt bruukt, dor sünd wi bald in Steenbeck ankomm’n. Vun dor an hebbt wi uns wedder torecht funnen. Wohrhaftig, weu dat een Fohrt mit Hinnernissen.

_{Von Irmi Dreiskämper}

_{Dat fung jo so Ende Januarmoond in de Middagstied an, do keem dat so sachte ut’n Heven rut un sneite denn woll beet wiet in laten Avend rin. Een poor Dag dorför weh dat ok schon winterlich koolt un denn keem de Snee so richtig sachte över so’n poor Stunnen rünner.  De Welt wöör na un na so’n beeten wannelt in so’n „Winterwonderland“, so wi dat üm Hamborg rüm al lang nich mehr utseien hett. Un schon gliek op denn Wech na Huus, hett se de schöne Pracht mit ehr Kamera knipst, rechts ran, de Snee knirschte ünner de Reifen wunnerbor un in düüster geev dat denn düt griesig-besünnere Licht. An anneren Dag güng dat denn wedder loos. Wat geev dat nich allens to knipsen: rode Beer’n an de Strücker mit’n Sneemütz op, een prachtfull Dannenboom seh meist wi een Fee in ehr Hochtiedskleed ut, un in een Goorn geef dat ok schon Ostereier, ok mit  Sneemütz up. Wunnerbore Biller hett se mokt. An’t Wochenend denn, wör’n de Sleegen rutholt un de Rodelbohnen störmt, wat för’n Gejuch un Gejohl.}

_{Nu is dat denn för de Deerten in Woold jümmer sworer worn, wat to freten to finnen. Schon een poor Dag vörher, as de vulle Maand an’n Heven stunn, sünd denn woll de Swattkittels wedder ünnerwegens ween. Bi Frünnen vun uns hem se siet bald twintig Johr jo blots jümmer an den Wech weult. Un dütt Johr, dat geev jo so veel Eikeln un Baukeckern, un düsse fienen Spiesen geev dat op dat Grundstück gau to finnen. Man glöövt dat nich, wi de Swien rund üm dat Huus allens ümgroven hebbt, den Bodden dörweult. So vertellen se mi, dat mien Fründin nühlich Morgen so Klock negen sogor een direkten Kontakt buten hatt hett bi ehr „Fotosafari“. Se hett sik so freit över de velen Spur’n in Snee, de lütschen vun de Vagels un denn ok gröttere vun de Katten, Kattekers un de Reh.  As se denn de noch Grötteren so’n lütt beten wieder hen to’n  Naver achterangahn is, keem dor, nich wiet vun ehr ehrn Grunzen ut de Heck, un denn weh de Sög mit  ehre Frischlings-Farken ok all opsprung.}

_{Dat Foto is nich so schöön wohren, dor wör dat schnelle Weglopen ok wichtiger. An annern Dag het denn de Naver een Swien wechlopen seen.}

_{Jo, un nu, de Goorn süd ut wi een frisch plöögte Acker, överall upweulte Löcker, allens is huckelig. Man mutt bannig oppassen, dat man sik nich de Knocken brickt. Na jo, wenn man so schön, bald midden in Wohld wahnt, dor kann man wat beleven.}

 _{Februor 2021, Irmi Dreiskämper}

von Irmi Dreiskämper

Ik stünn an de Kass‘, un töv, dat ik betahlen kann, da heff ik up den Schap hinner de Kass‘ de Twargen entdeckt. De Utwohl is mi nich licht follen, alle hebbt so smuck utseh’n. Ik meen, dat besünnere weu jo, dat se nich so kitschig utseh’n hebbt, so ut Plastik, bannig bunt bemalt, meistins ok noch mit so upfällig rode Lippen.

Ganz stolt, ober ok grienend, keum ik no Huus un heff denn to miene Männer secht, ik heff dor wat för unsen Goorn as Dekoraschion mitbröcht. Na joh, so veel Begeisterung, wie bi mi, keum dor nicht röber.

Düt erste Foto is in dat erste Jour in Dezembermond mokt woorn, dor is he ’n lütt beten frorn.

Nun steiht he jo schon so veele Johr bi Wind un Wehr buten, dor heff ik dacht, villicht kann ik em mol niege Kledaasch anmolen. Secht,  un Farv bestellt!

Von de Mütz bet to de Stebel heff ik denn molt un rechttitig weu he denn to de Osterfierdag fertig. Vörher heff ik mol in Internet keken, ob ik villicht een niegen finn. Ober, man glöövt dat nich, jümmers blots düsse kitschig-bunten ZDwargen heff ik funnen.

Denn sünd mien Mann un ik spazehren bi uns in de Stroten, un wie keumen bi unsen Griechen vorbi, un ik denk, ik kiek nich richtig, dor steiht in de Eck, ’n beeten versteckt, een Fründ von unsen Dwarg. He sütt noch ’n beeten nieger ut, mit blaue Jack un he hett de Arms öberkrütz, nich in ne Tasch. An’n nächsten Dag denn, wie hebbt för Ostermondag Eten bi den Griechen bestellt, un ik bün afholen feuert. Nah’n Betalen heff ik denn mol frogt, ob ik den Dwarg dor buten för lütschet Geld köpen kunn. Dor secht de Chef: „Ach, den haben wir im Beet gefunden, is etwas schmutzig, musst ihn sauber machen, nimm mit.“

Ji glöövt nich, wie mi dat freid hett. Tohuus heff ik ganz drollig to eerst denn Goorndwarg zeigt un denn erst dat Eten.  Mien Männer smustergrienen denn ’n beeten öber mi, ober denn fünnen se dat ok ganz gaut.

Nächsten Dag denn heff ik em ok gliek de Kledasch nee anmolt.

Dat nächste Foto is denn ok een Sommerbild, nu is he jo nich mehr so alleen. Ik meen, de beiden föhlt sik bi uns wohl. Schön, wie se so dorstoht und gaans verdrömt in Heben kiekt.

Dr. Heinz Harms berichtet anhand von historischen Fotografien und Unterlagen über den Autobahnbau der 1930er Jahre. Der 1. Spatenstich für den Autobahnabschnitt von Dibbersen nach Sittensen erfolgte am 21. März 1934 in Hollenstedt. Bis zu 1500 Arbeiter aus ganz Deutschland wurden während der Bauzeit eingesetzt.

Die benötigten Baumaterialien wurden hauptsächlich mit der Bahn transportiert. Hollenstedt war der zentrale Umschlagsort für die Baustoffe. Ein Weitertransport zu den Baustellen erfolgte durch örtliche Fuhrunternehmen mit Gespannen oder mithilfe einer Feldbahn, deren Schienen je nach Bauabschnitt verlegt wurden. Nach 26 Monaten Bauzeit war die Autobahn zwischen Dibbersen und Sittensen fertig gestellt. Als erstes Teilstück in Norddeutschland wurde sie am 21.Mai 1936 eingeweiht.

Diese Bauzeit begleitete der Schwiegervater von Dr. Heinz Harms als Ingenieur in der Bauleitung. In einem Tagebuch dokumentierte er die Arbeiten mit Fotos. Anhand dieses Nachlasses erhalten die Besucher einen spannenden Einblick in die gut zwei Jahre dauernden Arbeiten an der Autobahn.

Der Vortrag wird in plattdeutscher Sprache gehalten. Die Pflege und Erhaltung der plattdeutschen Sprache ist dem Museum im Marstall ein wichtiges Anliegen. Nach dem bebilderten Vortrag besteht die Möglichkeit noch „düchtig to klönen“. Es besteht keine Test- oder Anmeldepflicht für die Besucher. Da es eventuell zu Einschränkungen in der Besucherzahl kommen kann, ist eine Anmeldung vorab möglich. Reservierungen nimmt das Museum im Marstall telefonisch unter 04171-3419 entgegen oder per Mail an info@museum-im-marstall.de.